O LADRILLO

O ladrillo podría servir hoxe moi ben como metáfora dunha bisbarra, a nosa, que se construe cun material cheo de furados que son aqueles que non teñen garantizado o  dereito a un teito. E non falo das miles de persoas sin fogar, os “sin teito”, que ocupan a última escala da exclusión social. Por aquí tamen a desprotección legal xa chegu a maioría dos xóvenes e non tan xovenes  xa que cando queren irse da casa dos seus pais para emanciparse e buscar un piso no que vivir, encontranse cos precios prohibitivos que ten a vivenda nestos lares, nos que construtores e promotores pensan mais en ofertar segundas vivendas para os de Madrid ou vivendas para xubilados e prexubilados de Ponferrada, Valladolid  e o propio Madrid que na demanda real dos veciños da bisbarra,  e no seu nivel social e económico.

E mentres os nosos xovenes e non tanto, teñen imposible acceder a un dereito que icluso a Constitución ampara: o dereito a unha vivenda digna. En medio deste clamor que exige xusticia, os beneficios dos que alardean bancos (beneficiarios das hipotecas), promotoras de solo, e empresas constructoras son un insulto a  dignidade da maioría. Cada día choven novos casos de corrupción urbanística en centos de municipios de todo o país, e os que podian sair nesta bisbarra dos nosos goces e pecados, si a xente cantara, e non precisamente cancións do antroido, como nestas datas.

O peor de todo é que mentras esta cruda realidade esta na rua, seguese defendendo dende os púlpitos neoliberais que o motor da economía é o auxe do ladrillo e que, no intre en que  frenase  este tren inmoral, o país caerá nun furado fondo de crise, como sempre a argucia do medo, despois de mil o debacle.

¿Hasta cándo vamos a seguir tragándonos estas falacias? Xa é hora de  romper as cadeas dunha argucia inventada para ter a  xente aplastada baixo cadeas perpetuas das hipotecas a 30 ou 40 anos vista. Dicenos que se debe seguir soportando empregos precarios para saldar as contas pendentes cos bancos. ¿E que non vamos a ser capaces de gritar que xa está ben?

As administracións públicas, dende a modificación das leis do solo que favorecen a os promotores, deben coller o toro polos cornos e tomar cartas no asunto. Ademais e esixible aos nosos políticos, escomenzando polos locais, que abandonen os discursos demagóxicos e que pasen, dunha vez  por todas, a poñer toda a carne no asador da promoción da vivenda pública, única solución real para parar esta desfeita, a maior vivenda publica maís competencia para os especuladores.

Os gobernos da Xunta e do Estado teñen que reforzar o programa de viviendas protexidas y promover o alquiler, ademais de eliminar gradualmente o desigual tratamento fiscal da propiedade, que esta a beneficiar aos compradores de segundas vivendas e especuladoes da mesma, deberían ademais cambiar o marco legal que perxudica o alquiler e afoga a oferta neste mercado”.

O CONTO CHINO

Toda “milagre” económica ten unha causa que o desmitifica. Tras a capitulación Alemania puido recuperarse con tanta axileza gracias a que a sua base industrial quedara intacta da guerra. No caso de China, o secreto e o traballo escravo e mal retribuido dunha masa de obreiros que se pasan a vida de sol a sol en condicións que para os estándares occidentaes resultarían totalmente inaceptables: gañar en un mes o que nosoutros en un día, sin seguridade social, nin sindicatos, nin dereito a  folga, en ambentes laboraes peligrosos, que supoñen a muerte de mais de cen mil persoas ao ano en accidentes de traballo -principalmente na minería-, e doutras catrocentas mil como resultado de enfermidades respiratorias debido as emisións das centraís térmicas e unhas instalacións industriais obsoletas. Este lado oscuro do resurxir industrial de China e algo do cal a opinión pública europea comenza a facerse eco agora que as altas tasas de crecemento de China están empezando a verse mais como ameaza que como lección de economía política.

POIS ISO. POIS VALE

E no o digo por conformismo. Soio por hastío e desengaño….Paradóxico que quen te convenza non sexa o contrario cos seus argumentos, senon o que defendes, coa sua baixeza. Na realidade algunhas veces non me  quedan motivos que defender, visto o visto.Porque… ¿Qué é o ser human? A miña  particular definición é que se trata dun animal que  logrou controlar, coartar ou simplemente eliminar unha gran cantidade de instintos, para impoñer sobre eles o intelecto. E… iso funciona.

A intelixencia e a racionalidade son cualidades que  se deben cultivar para alonxarnos do animal. Unha cucaracha e meramente un corpo que funciona a base de instinto. E, por certo.. non queremos ser cucarachas.

¿¿Qué hai, entonces? Persoas que descoñecen os seus instintos primarios, actuando de forma pouco egoísta.

Sempre teremos pautas de clasificación. Altos, baixos. Fracos, gordos. Listos, tontos e cagabandurrias……..

DIALOGANDO QUE É XERUNDIO

A palabra diálogo desperta sentimentos inmediatos e contradictorios: para uns evoca a ilusión dun final próximo, noutros suscita un temor a engano e a unha nova humillación; uns presentan o diálogo como panacea, sin matices nin condicions, mientras que outros o excluen completamente sin considerar as suas virtualidades para acelerar o fin da violencia; para unhos e cesión e para outrosunha posibilidade se solucion……Unha salida dialogada e sempre mellor, mai definitiva, mais segura e certificada. Pode servir ademais para acortar o tempo poñéndolle un punto e finl en vez de alargarse no tempo, o que a bon seguro treria consigo menos víctimas e menos confrontación social. O que esta crariño e que o continuar soio co acción policial pode reducir aviolencia, pero no e capaz de asegurarnos a sua completa inactividade, quedando ahí como unha ameaza sempre latente e reproducibel.

DIALOGANDO QUE E XERUNDIO

O FUTURO XA ESTA AQUI

¡Si!, señoras e señores, ¡O futuro xa esta aqui!

¡Xa existen as hipotecas a 52 anos!

seique unha caixa de aforros sacou unha modalidad de hipoteca a 52 anos chamanlle : “Hipoteca ……. Joven Tranquilidad”, para captar a os clientes más xoves.

Según tiven lendo..hai arias cousiñas que bastante chungas nesta hipoteca:

Tes que contratar con eles tamén os seguros de fogar, de vida e tamén un seguro de protección de pagos; ademais de un plan de pensions, unha Visa Classic  e un servicio que lle chamab Línea…….., (como vedes estou a tratar de nonfacerlle publicidade a dichosa caixa).

¡Total!, que ademais de que  vaste tirar pagando a hipoteca hasta moito despois de xubilarte, resulta que lles vas  pagar un pastón en seguros, durante o primeiro ano, polo menos.

¡E eso con o euribor por enrriba do 4 %!

Contraes unha hipoteca que quizabes , con moita sorte,os teus fillos rematen de pagar.

E perante toda a tua vida a tua casa será do banco, nunca será tua, a non ser que vivas mais de 70 años.

Enton, a os 70, poderás eescomenzar a disfrutar da vida, porque xa no terás deudas que pagar.

Si a tua casa sóio será tua ao fin da tua vida e ata enton teras que vivir con estreiteces economicas…, ¿no sera mellor  vivir de alluguer?

Pois e certo¡O FUTURO XA ESTA AQUÍ!
¡Xa existen as hipotecas a 52 anos!

¡Si!, señoras e señores, ¡O futuro xa esta aqui!

¡Xa existen as hipotecas a 52 anos!

seique unha caixa de aforros sacou unha modalidad de hipoteca a 52 anos chamanlle : “Hipoteca ……. Joven Tranquilidad”, para captar a os clientes más xoves.

Según tiven lendo..hai arias cousiñas que bastante chungas nesta hipoteca:

Tes que contratar con eles tamén os seguros de fogar, de vida e tamén un seguro de protección de pagos; ademais de un plan de pensions, unha Visa Classic  e un servicio que lle chamab Línea…….., (como vedes estou a tratar de nonfacerlle publicidade a dichosa caixa).

¡Total!, que ademais de que  vaste tirar pagando a hipoteca hasta moito despois de xubilarte, resulta que lles vas  pagar un pastón en seguros, durante o primeiro ano, polo menos.

¡E eso con o euribor por enrriba do 4 %!

Contraes unha hipoteca que quizabes , con moita sorte,os teus fillos rematen de pagar.

E perante toda a tua vida a tua casa será do banco, nunca será tua, a non ser que vivas mais de 70 años.

Enton, a os 70, poderás eescomenzar a disfrutar da vida, porque xa no terás deudas que pagar.

Si a tua casa sóio será tua ao fin da tua vida e ata enton teras que vivir con estreiteces economicas…, ¿no sera mellor  vivir de alluguer?

Pois e certo¡O FUTURO XA ESTA AQUÍ!
¡Xa existen as hipotecas a 52 anos!

XUSTICIA DE DEREITAS

“Ay, Pepiño, Pepiño. Ay, Pepiño que noble es tu fin, que la ETA nos mata, nos mata. Ay, qué coño. Que empiecen por ti, que empicen por ti”.

Según a Audiencia Nacional, esta cántarela adicada a  José Blanco na manifestación “contra ETA” celebrada por o Foro de Ermua e demas dereita xenerica… nos madriles.. non son apoloxía do terrorismo nin inxurias nin nada que se lle pareza, como denunciara o noso paisan Blanco, o que non me estrana nadiña….pois tamen foron nesa “xusticia” donde dixeron que meter no concello de Viveiro a 90 persoas a dedo eran smplemente unha falta de etica e un descuido administrativo de Cesar Aja Mariño.

¿Alguen duda ainda de que a xusticia está politizada pola dereita mais retrogada? De Juana Chaos escribe ameazas e lle caen doce anos, que agora, tiveron que meterxe por donde lles quepan…e quedaron en tres…dos que xa leva cumpridos dous…… A estos manifestantes do outro dia (que, por certo, chegaron a pedir a zapatero “se fuera con su abuelo”) non lles caerá nada de nada.

E para rematar o asunto desde o Foro de Ermua e o PP…que parecen ser a mesma cousa….  calificaron a denuncia de Blanco de “oportunista” e “partidista”.

Non deseo a morte de naide ,mais ainda creo que nada nin naide vale unha soa morte pero…. ¿qué pasaría si saise a rua con un letreiro que dixese “Rajoy, que a ETA che mate a ti?”

CONSELLOS A UN CANDIDATO DE POR AQUI.

CONSELLOS PARA UN CANDIDATO A ALCALDE
Existen unhas normas tácitas no mundo da política que vostede amigo lector a bon seguro descoñece, quizais porque, como outra moita xente, pensa que a política e cousa de inmorales. E neso, teño que decirlle que se equivoca vostede, pois son seres humans como calquer outro, e a sua integridade depende de moitos factores que non vamos a tratar agora, para non pecar de inxenuos. Sin embargo, esas normas levanse seguindo con tal apego, que basta con leer algunhas declaraciones de calquer candidato para apreciar que dicen o mesmo, da meisma forma e polos mesmos medios.

Pois ben, un candidato a ser alcade de calquera dos concellos deste norte e tan astuto como para saber que o mellor día para unha roda de prensa e o domingo pola maña, pois o periodista que a cubra quererá rematar canto antes a faena y sacará calquera cousa que se lle diga o domingo, precisamente o día que mais se lee o periódico, non polos agudos análisis dos políticos ou columnistas de opinión, sinon mais ben por que todo fillo de veciño ten mais tempo para facelo.
Un bon candidato está pendente de todo, lee, escoita e pregunta de todo, pois non sabe en qué momento lle toca decir algo. E se non ten nada que decir, porque é un analfabeto funcional encol do tema, debe opinar como sexa, pois un candidato non pode quedarse calado. Exemplo, se a un candidato que non sabe nada de asuntos laborais, que non coñece o problema recollido na prensa en col do acordo Xunta-Sindicatos con respecto a creación de postos de traballo, algún periodista maquiavélico preguntalle ¿e qué ten vostede que ver con esto?, o coeficiente intelectual do candidato suxeriralle que responda: ¡Bueno, o traballo en Galicia e de todos!

Candidato que se respete non discute nunca con periodistas, e daralles sempre un saudo acompañado dun abrazo e un sorriso, pois ainda que non coñeza ao dono do medio, o periodista e a persoa que mellor pode axudalo a publicar a suas brilantes ideas. Tamén onde está un fotógrafo debe estar o candidato, loxicamente si éste non sae na fotografia naide recoñecerá a sua cara ao momento de votar. Por suposto que colocarse diante da camara dun fotógrafo, en unha situación estratéxica onde poidan recoñecerte, e unha loita silenciosa de empuxós e codazos.

Un bo candidato ten excelentes propostas, ou o mellor non, eso das propostas é moi complexo, mellor falemos de frases inmortais que quedarán no lexendario arquivo do periódico.
Un candidato recuperara todalas suas amizades, producese no seu adentro unha especie de iluminación cara o perdón e ao olvido, a non ser que o amigo de marras, sexa candidato do partido contrario, entón nin auga, eso traducese nun feito imperdoable. Un excelente candidato sabe elexir a parte de verdade que mais lle conven e ocultar a parte que o perxudica. Esta habilidade define a sua calidade, o seu peso e por suposto a sua intelixencia. o mais difícil para un candidato e o mais traumático, e conquerir finanzamento e cidadans que o sigan. O primero pode resolverse con inxenio e creatividade, o segundo depende do seu carisma e credibilidade, o que certamente non e moi abondoso por estos lares.

A radio e o medio predilecto para o candidato, por eso os locutores sempre acaban creéndose dentro da sua propia burbuxa de popularidade, que son candidatos potenciais por excelencia. Ainda que as veces non reparan en que unha persoa, con certo traballo de formiga na comunidade pode ganarlle as eleccións. A televisión é un medio moi costoso para un candidato, nesta bisbarra, pero tamén e convinte aproveitar e sair na pequena pantalla sexa para un roto ou para un descosido.
A prensa e un medio moi atractivo, pero requere ter boas ideas e sabelas expresar ben, e sobre todo ter en conta que os periodistas odian a os opinadores de oficio, os tartamudos e os faladores de palla..

Amigo lector, esta forma de facer política está morrendo, en parte e gracias a que vostede esta descubrindo esta realidade. Sen embargo, non basta con coñecer a realidade, senon que e necesario transformala ocupando espacios, para que cando vostede sexa candidato non siga malos consellos.

130 ANOS DE REPUBLICA

Onte fixo cento trinta e catro anos,que se proclamaba a I República Española. Os de sempre fixeron todo o que estivo na suas mans e mais, e tamen na man dos fusiles, para que fracasara. E conquerirono.
O 14 de abril, cumprese o 76º aniversario da II República, propoño que publiquemos todos os republicans unha entrada recordando a data,  co fermoso texto do artículo 1º da Constitución do 9 d decembre de 1931, que di:
“España e unha República democrática de traballadores de toda crase, que  organizase en réximen de Libertade e de Xusticia.
Os poderes de todolos seus órganos emanan do pobo.
A República constitue un Estado integral, compatible con a autonomía dos concellos e Rexions.
A bandeira da República española e roxa, amarela e morada”.
Lembrobos que a boa praxis republicana a todos acolle e a naide obriga.
¡Salud e República!

FOI UN ERRO ALEXAR O PRESTIGE

¿E agora que, señor Rajoy? Vai a pedir perdon polas tropecentas mentiras que nos soltou os galegos cando as rodas de prensa DOS HILITOS?….De paso digalle o seu XEFE…poñia EX…pero eso no no creé naide……que nos pida perdon por aquelo de chamnarnos cans que andabamos soltando a rrabia polas esquinas…..
E dos periodicos de HOXE…que..por certo poñeno en un segundo orde…non como noticia importante……veselles o plumeiro de carallo……por si non se deron conta…..
Un informe de la UE concluye que fue un error alejar el «Prestige»
Acusa al Gobierno del PP de obrar a ciegas y sin el aval de los expertos
La decisión de alejar el Prestige de la costa y llevarlo a alta mar fue una medida injustificada y negligente que contribuyó a agravar los efectos de la marea negra y a convertir el accidente del petrolero en una catástrofe ecológica. Esa es la tesis de un informe jurídico en el que la Comisión Europea ha basado su propuesta de directiva para unificar la legislación de los Veintisiete en materia de delitos medioambientales, con la que pretende endurecer las penas contra los responsables de crímenes ecológicos.
El análisis, que se puede consultar en la web http://ec.europa.eu/environment/crime/pd…, tiene cerca de 800 páginas y cita también los vertidos de la mina de Aznalcóllar (Sevilla) en 1998 y la muerte de 15.000 aves en Doñana (Huelva) en 1993. Para el Prestige reserva un párrafo muy crítico con la actuación de los gobiernos de Fraga en la Xunta y de Aznar en Madrid: «Se ha cuestionado la conducta del Gobierno español como probable responsable de la magnitud de la catástrofe, que podría haber sido sensiblemente menor si se hubiera seguido la solución propuesta por otros expertos, como por ejemplo la que sugirió el propio capitán del barco, en vez de la que finalmente se llevó a cabo. Se cree que esa decisión fue adoptada a ciegas, con demasiada rapidez y sin consultar a los especialistas en la materia, debido a que el Gobierno no dio importancia al caso. Este es un ejemplo de decisiones en cascada, en el que una cadena de medidas parciales y equivocadas por parte de funcionarios y miembros del Gobierno conducen a una estrategia incorrecta que ha agravado los efectos dañinos del naufragio del barco».
E estes señores…sin decir nada de nada…eles seguiran no machito para vergoña dos cidadans…..